YAKIŞANI YAPMANIN DAYANILMAZ EZİKLİĞİ

| | | | | | | | |

Ana Sayfa

22 Mayıs 2012, Salı

Karakter Boyutu:

YAKIŞANI YAPMANIN DAYANILMAZ EZİKLİĞİ

Mehmet UĞURLU yazıyor...

mehmetugurlu38@gmail.com

20 Ağustos 2008 Çarşamba

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül Erbakan Hoca’nın ev hapsini affetti. Tüm ajanslar flaş flaş anonsu ile geçti bu haberi. Bu bir cümle, yani Gül Hoca’yı affetti cümlesi üzerine kitaplar dolusu yazılar, anılar, makaleler yazılabilir. Aslında sıradan gibi görünen fakat içerdiği mana düşünüldüğünde çok ama çok büyük bir olay vuku buldu.

Gül Erbakan Hoca’nın talebesi olarak onun yanında siyasete başlayan, onun açtığı kulvarda ilerleyip Bakan olan, Hoca’nın taltifleri ve referansları ile önemli noktalara gelen bir siyasetçiydi. Taa ki Kutan’ın karşısına Hoca’nın karşı çıkmasına rağmen Genelbaşkanlık için aday oluncaya kadar. İşte ondan sonra tüm akıntı değişti. Rüzgar değişti. O zamana kadar Gül’e toz kondurmayan Milli Görüş’ün mimarı ve bu çizgideki insanlar veryansına başladılar. Hele Gül’ün Tayip Erdoğan ile aynı görüşte birleşip yeni bir parti kurdukları vakit söylenmedik söz kalmadı dersem yeridir. Ne hainlikleri kaldı, ne satılmışlıkları, ne münafıklıkları, ne Yahudi işbirlikçilikleri ne ajanlıkları…… Hatta ilk genel seçim öncesinde Ak Parti yeni kurulduğunda hem alt kesim hem de üst kesim en ağır bir şekilde Gül ve Erdoğan’a yüklendi. Hem de öyle bir yüklenişti ki CHP bile bu kadar ağır sözler sarfetmemişti. Gün oldu harman döndü. Erdoğan Başbakan Gül Cumhurbaşkanı oldu. Bu arada rüzgar bu kez tamamen ters yönden esiyordu Hoca ve bağlıları için. Mahkeme kararı kesinleşmiş ve Hoca hapis cezası almış, yaşı ve sağlığı itibariyle de cezayı evinde çekmesi kararı çıkmıştı. Hoca zor günler geçiriyordu. Muhterem eşlerini kaybetmişler, trilyon davasından dolayı çok ağır bir para cezası ile karşı karşıya kalmış, onun ödenmesi için varını yoğunu ortaya koymuş bir yandan da evinde hapsolmuştu. Sağlığı da artık eskisi gibi değildi. Kimi zaman tekerlekli sandalye ile görünüyor, kimi zaman halsiz bir görüntü veriyordu. Toplumda bir beklenti oluştu. 80 yaşını aşmış bir yaşlı insanın hapis cezasının affedilmesi noktasında çağrılar gelmeye başlamıştı. Adalet Bakanlığı dosyayı Çankaya’ya göndermişti. Ne de olsa her biri Hoca’nın talebesiydi. Kimileri bakan, kimileri Başbakan kimileri Cumhurbaşkanı olmuş ama Hocaları ise hapis cezası çekiyordu. Vicdanlar kaldırmıyor, insanın içine sinmiyordu. Dün öğle vakti haber geldi ve Cumhurbaşkanı Gül kendisinden beklenen yakışan tavrı sergiledi ve makanın yetkisini kullanarak Hoca’nın hapis cezasını affetti. Affetti ama ortaya bu kez dayanılmaz bir durum ortaya çıktı. Gül Hoca’ya ihanet etmiş, partisini bölmüş, yeni parti kurmuş, iktidara gelmişler Cumhurbaşkanı olmuş ve birçok sözleri karşılaşmıştı. Şimdi Gül tarafından affedilmiş olmak acaip bir duygu olarak orta yerde duruyor. Sanıyorum tüm Milli Görüş çizgisindeki insanlar bu karara sevinmekle birlikte dayanılmaz bir acıyı da yüreklerinde hissetmeye başladılar. Gül için ise kolay. Hocama vefa borcu deyip işin içinden çıkabilir, ya da ne de olsa Hocamızdı bize düşen bu kararı vermekti diyebilir. Kimse de karşı çıkamaz. Ama karşı tarafın duyguları altüst olmuş durumda.

Dünya böylesine anlaşılmaz bir mekan. Bir gün zindanda olan daha sonra saraya sultan olabiliyor, bir gün saraylarda sultanlık yapanlar başka bir gün kendilerini zindanda bulabiliyorlar. Hepsi birer imtihan.