Eylül ayı ortasında okullar açıldı.
Şehirlerde, sokaklar, caddeler şenlendi.
Boş okul bahçelerini çocuklar doldurdu.
Şimdi, cıvıl cıvıl çocuk sesleri okul koridorlarını çınlatıyor.
Uzaklardan duyuluyor, okul bahçesinde oyun oynayan çocukların sesleri.
Çocukların, kulaklara çok hoş gelen şarkıları, taa sokağının başından duyuluyor.
Okul çıkışına yakın saatlerde, anne babaların koşuşturmaları gözlerden kaçmıyor.
Bu günlerde zaman çok çabuk geçiyor.
Anneler güne yetişmekte zorlanıyor.
Annelerin yorgunluklarını, körpe bedenlere, mutlu yüzlere ulaşınca, çabucak geçiyor.
Dediğim gibi bu günlerde küçücük bedenler, sevimli yavrular, bir başka bekleniyor okul yolunda.
Heyecanla okul kapısını bekleyen anne ve babaların durumları açıkça gözler önünde
Herkes mutlu.
Çocuklar mutlu.
Anneler mutlu.
Babalar mutlu.
Öğretmen mutlu.
Öğretmen neden mutlu olmasın ki?
Kavuşmuştur çiçek tarlasına.
Sanki çiçek tarlaları yurdun her köşesinde aynı.
Köyde aynı.
Kasabada aynı.
Şehirde aynı.
Hepsi bir.
Cıvıl cıvıl.
Pırıl pırl.
Hepsinin yüzünde saf ve en içten tatlı bir tebessüm var.
Çocukların hepsi mutlu, hepsi sevecen.
Hepsi güvenilir hepsi dost.
Motif motif doku.
Yarına mutlu bireyler olsun.
Ailesini sevsin.
Mahallesini, köyünü, şehrini, yurdunu sevsin.
İnsanını sevsin.
Bırakın dünyayı sevsin.
Bırakmıyor ki bu güzel işleyişi terör belası.
Şimdi de elleri öpülesi öğretmenlerin peşine düşmüş.
Yollar kesilip öğretmenler alınıp, bilinmedik yerlere götürülüyor.
Çocukların tek gülüp oynayarak, eğitim öğretim yaptığı güzel kapılara, kara terör kilitleri vuruluyor.
Olmuyor, olmuyor.
Dünyanın her yerinde en derin saygıyı hak eden öğretmenler, bunları hak etmiyor.
Neden, bugünlerde öpülesi eller, yerlerde sürüklenmeye çalışılıyor?
Bugün terör mağduru öğretmen sayısı bugün 12.
Dilerim yarın sayıları artmaz.
,Sözde halkın yanında olanlara sormak gerek;
Halka yakın olmak, halkı baş tacı yapmak değil mi?
Halka yakın olmak, çocukları yürek yerine kucaklarda taşımak değil mi?
Halkı yakın olmak, çocukları terörle yaşatmak mıdır?
Herkes gayet iyi biliyor ki halka yakın olmak, çocukların yarınlarını karatmak yerine, yarınlarını aydınlatmaktır.
Unutmayalım; halkı yakın olmak, çocukların mutluluğa giden yolları olan okul kapılarına, kara terör kilidi
vurmak değildir.
Halkı yakın olmak, öğretmene zulüm etmek hiç değildir.
İşte her şey ortada Öğretmenim;
Terör nerede olursa olsun, hep aynı.
Sürekli kan ve kin kusuyor.
İnsan ayrımı yapmıyor.
Genç, yaşlı ya da çocuk demiyor.
Acımıyor Öğretmenim.
|