Tam bu iş bitti derken son saniyelerdeki o talihsiz gol gözlerimin önünden gitmiyor. Benim gibi binlerce kişinin bu durumda olduğunu hissediyorum. Aman Allah’ım bu nasıl kader böyle, bu nasıl şanssızlık böyle. Üzerimden şoku atmış değilim. Adeta yıkıldık. Kahrolduk. Kelimelerle ifade edilemez bir talihsizlik yaşadık.
Kaçan penaltılar, ele geçirilen fırsatlar yani olmaması gereken tüm talihsizlikler o gün Erciyesspor’un başındaydı.
Kader, talihsizlik, şanssızlık yani karabulutlar çökmüş bir kere takımın başına… Olmaz ise olmayacak. Olmadı da.
Çalışacaksın, didineceksin, inanılmaz işler yapıp beklenmeyen puanları kapıp geleceksin, bir anlamda yüzüp yüzüp kuyruğuna getireceksin ve sonunda boynu bükükleri oynayacaksın. Yazık çok yazık. Taraftara yazık. Erciyesspor sevdalılarına yazık. Kayseri’ye yazık. Oyna nasılda iyi gidiyordu tüm işler. Oysa nasılda rayına oturmuştu bütün işler. Oysa nasılda mükemmeldi Erciyes.
Kayseri’ye “berabere kalmak” düşüncesi ile gelen bir takımı, saha içerisinde silecek, süpürecek, gol atacak, penaltı bulacak, kırmızı kartlarla avantaj yakalayacak ama sonuçta indirici yumruğu vuramayacak. İnanılmaz ama gerçek. Tüm bunlar yaşandı.
Şimdi bu karşılaşmayı izlemeyen birine ‘ Erciyesspor 1-0 önde götürüyordu. Rakip takım 9 kişi kaldı. Ama karşılaşma 1-1 bitti’ desek sanırım dalga zannedilir. Ama ne yazık ki acı bir gerçek.
Ne diyelim dilim damağım kurudu. Gün boyunca gözümün önünde o tablo gitmedi. Gitmeyecekte. Artık tüm yanlışlıkları bir kenara bırakalım kaderimize yanalım.
Sonuçta kaldı 3 hafta..
Hesaplar alt üst oldu. 18 puan hedefleniyordu kala kala ortada 9 puan kaldı. Geri sayım başladı.
Umarım hayat kurtaran 9 puan bizim olur.
Umarım Ankaragücü ve Ç.Rize’yi hiç unutmayız.